Opracowanie jest zbiorem sześciu esejów z zakresu finansów sektora
publicznego.
Pierwszych pięć artykułów to rezultat prac prowadzonych w 2005 r. przez grupę
pracowników Katedry Skarbowości KES w ramach badań statutowych "Kierunki zmian w
sektorze finansów publicznych w Polsce po wejściu do UE". W ostatnich latach
autorzy corocznie podejmowali próbę zgłębiania różnych aspektów finansów sektora
publicznego zgodnie ze swoimi szerszymi, w niektórych przypadkach od lat prowadzonymi
badaniami. W roku 2005, tak jak i w kilku poprzednich latach, miałem zaszczyt być
kierownikiem naukowym tych badań. Esej załączony w tym zbiorze jako ostatni to
przysługa, którą zrobił nam Profesor Krzysztof Jarosiński, godząc się wystąpić
razem z nami, mimo że swoje prace nad finansami sektora publicznego prowadzi
samodzielnie. Miejmy nadzieje, że będzie to początek naszej bliższej przyszłej współpracy.
Prezentowane eseje łączy to, że poruszane w nich zagadnienia są ściśle związane
z finansami sektora publicznego i zasadniczo wszystkie dotyczą bezpośrednich lub
pośrednich konsekwencji obecności Polski w Unii Europejskiej. Finanse sektora
publicznego to bardzo obszerna i złożona merytorycznie problematyka. Mówiąc "polityka
fiskalna", mamy na myśli w szczególności:
- strukturę dochodów podatkowych, tj. jakie źródła podatkowe oraz niepodatkowe i w
jakich proporcjach służą uzyskiwaniu koniecznych dochodów sektora publicznego;
- strukturę wydatków sektora publicznego, zwłaszcza w podziale na wydatki
eksploatacyjne i inwestycyjne;
- zakres finansowej swobody i niezależności jednostek samorządu terytorialnego, po
stronie dochodów, wydatków i salda;
- politykę fiskalną w zakresie salda, a zwłaszcza salda pierwotnego, która określa
tzw. "nastawienie w polityce fiskalnej";
- politykę w zakresie finansowania deficytu sektora publicznego i długu publicznego,
w szczególności w podziale na krajowe i zagraniczne źródła oraz instrumenty finansowe
wykorzystywane do tego finansowania.
Przez wiele lat podejście do tych wszystkich obszarów polityki fiskalnej było
zdominowane przez narodowe, krajowe ujęcie, zasadniczo różne w każdym z krajów na
świecie. Przez to badania prowadzone w dziedzinie finansów publicznych były porównywalne
tylko w bardzo ograniczonym zakresie. Zakres pojęciowy koncepcji "dochody sektora
publicznego", "wydatki sektora publicznego", "przychody i rozchody
sektora publicznego", "państwowy dług publiczny", "saldo sektora
publicznego" oraz zakres instytucjonalny pojęcia "sektor publiczny" przez
wiele lat były w poszczególnych krajach zupełnie odmienne. Ten stan zróżnicowania
pojęciowego na świecie nadal się utrzymuje. W naszym jednak obszarze geograficznym, ze
względu na obiektywne potrzeby instytucji Unii Europejskiej i potrzeby koordynowania
polityki fiskalnej poszczególnych krajów członkowskich, w ostatnich latach nastąpiła,
jeszcze niepełna (dowodem na to jest m.in. konieczność przeprowadzenia ostatnio
głębokiej korekty danych dla Grecji czy też ciągle otwarta z perspektywy polskiej
sprawa relacji między OFE a sektorem publicznym), ale daleko posunięta unifikacja tych
pojęć, przede wszystkim za sprawą jednolitego i powszechnie obowiązującego w UE
systemu statystyki sektora publicznego ESA 95. W zakresie polityki fiskalnej UE różni
się zasadniczo od innych obszarów geograficznych. Od 1992 r. polityka fiskalna krajów
Unii nie jest "uznaniowa" (jak np. w USA lub Japonii), lecz "oparta na regułach".
Uznaniowość w zakresie polityki fiskalnej a polityka fiskalna oparta na regułach to
całkowicie odmienna filozofia fiskalna. Ze względów oczywistych reguły nie obejmują w
UE wszystkich aspektów polityki fiskalnej. Zasadniczo obejmują one tylko dwa jej
obszary: politykę w sferze deficytu i politykę w sferze długu publicznego.
Najbardziej znaną jakościową regułą obszaru UE jest oczywiście traktatowy nakaz:
"kraje członkowskie unikają nadmiernego deficytu". Sposób kwantyfikacji tego
nakazu, a zwłaszcza ustalenie granicznej wielkości deficytu jako relacji do PKB salda
nominalnego, a nie dostosowanego do fazy cyklu gospodarczego, od początku dość istotnie
osłabiały skuteczność egzekucji tej reguły, ale nigdy to osłabienie nie przerodziło
się w coś bliskiego "narodowej uznaniowości" w zakresie polityki fiskalnej.
Wnioski, jakie wyciąga UE z dotychczasowego działania tzw. "nominalnych kotwic
traktatu", tj. referencyjnych wielkości 3% dla deficytu i 60% dla długu w ich
relacji do PKB, sprowadzają się do:
- nakłaniania krajów członkowskich do przewidywania skutków bieżących decyzji
fiskalnych dla perspektywy średnio- i długoterminowej;
- pewnego zróżnicowania podejścia do każdego z 25 krajów członkowskich, z
większym naciskiem na egzekucję unikania nadmiernego deficytu, a nawet utrzymywania
salda bliskiego zrównoważeniu lub nadwyżkowego w krajach, w których zagrożenie
niestabilnością fiskalną jest największe;
- nacisku na kraje naruszające reguły fiskalne, aby naprawa była szybka i skuteczna,
ale nie za każdą cenę;
- szerszego wykorzystania mechanizmów zapobiegania negatywnym zjawiskom przez częstsze
posługiwanie się instrumentem wczesnego ostrzegania.
Polityka fiskalna oparta na regułach dotyczy też pewnej części podatkowej sektora
publicznego. W szczególności, dotyczy dążenia do powszechności i jednolitości
działania stawki standardowej VAT nie niższej niż 15%, z jednoznacznym zdefiniowaniem
zakresu przedmiotowego dwóch stawek preferencyjnych, oraz pełnej harmonizacji do 2008 r.
podstawowych fiskalnie akcyz. Nowe dla wielu krajów unijnych jest określenie
pojęciowego zakresu terminu "podatek", a zwłaszcza objecie tym pojęciem
składek na świadczenia społeczne. Najbardziej obiecująca dla realizacji celów społecznych
jest rozpoczęta przez UE analiza systemu podatkowego każdego z krajów członkowskich z
punktu widzenia ekonomicznych funkcji podatków, bez względu na ich
przedmiotowo-podmiotowy charakter, dla ujawnienia, w jakim stopniu obciążają one
podstawowe czynniki: pracę, kapitał i konsumpcję. Możliwość skorzystania w polityce
fiskalnej ze zjawiska substytucyjności, chociaż często ograniczonej, poszczególnych
podatków oraz niepodatkowych dochodów (budżetu) i wpływów zależy od zrównoważenia
finansów publicznych, a to jest możliwe w średnim i długim okresie jedynie wtedy, gdy
odejście od równowagi budżetowej będzie następowało tylko ze względu na wyjątkowe
i przejściowe okoliczności. Nadmierna deficytowość sektora publicznego i nadmierne
zadłużenie pozbawiają władze fiskalne podstawowego narzędzia stabilizacji procesów
wzrostu gospodarczego. Pozbawiają jednostki sektora publicznego możliwości adekwatnej
reakcji w przypadku losowych i o znacznej skali zdarzeń zakłócających wzrost i rozwój,
a także przeciwdziałania chronicznym niedomaganiom, takim jak np. trwałe i znaczące
bezrobocie, nierozwinięta infrastruktura życia społecznego, silne rozwarstwienie dochodów
gospodarstw domowych, niska dynamika wzrostu wydajności pracy ze względu na znikome
wydatki na badania i rozwój i temu podobne zjawiska.
Bazyli Samojlik
SPIS TREŚCI
Wstęp
1. Działalność inwestycyjna jednostek samorządu terytorialnego - skala i źródła
finansowania (Agnieszka Alińska)
1.1. Wprowadzenie
1.2. Skala i rodzaje działalności inwestycyjnej prowadzonej przez JST
1.3. Podstawowe źródła i formy finansowania działalności inwestycyjnej
JST
1.3.1. Dochody własne jako podstawowe źródło
finansowania działalności inwestycyjnej JST
1.3.2. Dotacje i subwencje z budżetu państwa
1.3.3. Finansowanie działalności inwestycyjnej ze środków
o charakterze zwrotnym
1.3.4. Środki pomocowe ze źródeł zagranicznych
1.4. Podsumowanie
Bibliografia
Summary
2. Wykorzystanie nowych instrumentów zarządzania długiem
publicznym w Polsce (Joanna Marczakowska-Proczka)
2.1. Wprowadzenie
2.2. Zarządzanie długiem publicznym
2.3. Ryzyko związane z długiem publicznym
2.4. Wybrane instrumenty zarządzania długiem
2.4.1. Rządowe papiery wartościowe
2.4.2. Instytucje zarządzające długiem publicznym
2.5. Podsumowanie
Bibliografia
Summary
3. System podatkowy - kierunki ewolucji (Bazyli
Samojlik)
3.1. Wprowadzenie
3.2. Finansowanie wydatków sektora publicznego w warunkach jego
deficytu
3.3. Obciążenie podatkowe: podatki bezpośrednie, pośrednie i składki na
świadczenia społeczne
3.4. Podstawowe zasady podatkowe
3.5. Neutralność i nieneutralność podatków
3.5.1. Neutralność PIT i CIT
3.5.2. Nieneutralność akcyzy
3.5.3. Harmonizacja akcyzy
3.5.4. Neutralność VAT
3.5.5. Harmonizacja VAT
3.6. Propodażowa koncepcja podatków (supply side tax policy)
3.7. Polityka podatkowa UE
3.8. Ekonomiczne funkcje podatków
3.8.1. ITR na pracę, konsumpcję i kapitał
3.9. Podsumowanie
Bibliografia
Summary
4. Tendencje i kierunki zmian w polskiej polityce fiskalnej na
drodze do Unii Europejskiej i strefy euro (Katarzyna Wasiak)
4.1. Wprowadzenie
4.2. Polska polityka fiskalna
4.3. Kształtowanie się podstawowych wskaźników gospodarczych przed 1 maja
2004 r. i po wejściu Polski w struktury unijne
4.4. Reforma systemu finansów publicznych. Projekty zmian
4.5. Podsumowanie
Bibliografia
Summary
5. Realizacja strategii lizbońskiej w sferze pomocy publicznej (Barbara
Woźniak)
5.1. Wprowadzenie
5.2. Założenia strategii lizbońskiej
5.3. Konkurencyjność przedsiębiorstw w świetle strategii lizbońskiej
5.4. Realizacja strategii lizbońskiej w 2003 r.
5.5. Priorytety strategii lizbońskiej na lata 2005-2010
5.6. Pomoc publiczna w strategii lizbońskiej - założenia a praktyka
5.7. Wielkość i instrumenty pomocy publicznej
5.8. Kierunki przeznaczenia pomocy publicznej
5.9. Podsumowanie
Bibliografia
Summary
6. Zakres i możliwości analizy finansowej podmiotów sektora
publicznego (Krzysztof Jarosiński)
6.1. Wprowadzenie
6.2. Uwarunkowania i charakterystyka działania podmiotów sektora
publicznego
6.3. Przesłanki analizy finansowej podmiotów sektora publicznego
6.4. Zakres analizy finansowej jednostek sektora publicznego
6.5. Podsumowanie
Bibliografia
170 stron, B5, miękka oprawa
Księgarnia nie działa. Nie odpowiadamy na pytania i nie realizujemy zamówien. Do odwolania !.