Przymus sensu, wywierany na wszystkie procesy systemów psychicznych i
społecznych, posiada także konsekwencje dla stosunku między systemem a środowiskiem.
Nie wszystkie systemy przetwarzają złożoność i autoreferencję w formie sensu;
niemniej te, które to czynią, mają tylko tę jedną możliwość. Dla nich sens staje
się formą świata, a zatem przekracza różnicę między systemem a środowiskiem.
Także środowisko dane im jest w formie sensu, zaś granice ze środowiskiem są
granicami sensu, odnoszą się bowiem zarazem do tego, co wewnątrz, i tego, co na
zewnątrz.
Fragment
Spis treści:
Grażyna Skąpska: Niklas Luhmann i teoria systemów społecznych.
Wstęp do wydania polskiego
Michał Kaczmarczyk: Radykalny funkcjonalizm Niklasa Luhmanna na tle
współczesnej teorii społecznej
Przedmowa
Wprowadzenie. Zmiana paradygmatu w teorii systemów
Rozdział I System i funkcja
Rozdział II Sens
Rozdział III Podwójna kontyngencja
Rozdział IV Komunikacja i działanie
Rozdział V System i środowisko
Rozdział VI Interpenetracja
Rozdział VII Indywidualność systemów psychicznych
Rozdział VIII Struktura i czas
Rozdział IX Sprzeczność i konflikt
Rozdział X Społeczeństwo i interakcja
Rozdział XI Autoreferencja i racjonalność
Rozdział XII Wnioski dla teorii poznania
Indeks
465 stron, B5, oprawa twarda